Handels waarde, of emotionele waarde?

Een poosje geleden is mijn moeder op vrij hoge leeftijd overleden. En omdat ze in een “bejaardentehuis” zat, krijg je eigenlijk meteen al de vraag voorgelegd wanneer de kamer wordt ontruimd, want die moet zo snel mogelijk weer beschikbaar zijn voor verhuur. Op zich begrijpelijk, maar die termijn wordt wel héél strak aangehouden. Maar goed, de laatste restanten van een mensen leven opgehaald en deel s weggegooid. En vanzelfsprekend komt er dan een moment dat er zaken verdeeld moeten worden. Nu20211010_135244 was dat in ons geval niet al te moeilijk omdat moeders niet zoveel op had met persoonlijk bezit. Zo waren ze ooit opgegroeid in de vooroorlogse periode.  Foto’s en papieren zijn vandaag de dag heel gemakkelijk in te scannen en op te slaan, dus dat is allemaal niet zo moeilijk. Dan komt het uiteindelijk bij de vraag wie wil er écht wat hebben van die ditjes en datjes. In mijn geval heb ik een oud armbandje  meegenomen en een letterlap. Het armbandje was nog van haar moeder geweest en is dus een écht erfstukje. Het is gemaakt van zilveren dubbeltjes uit eind jaren 30 en 1941, heel simpel aan elkaar gezet met een heel eenvoudig klein sluitinkje. Maar wat zou zoiets nu waard zijn? En20211010_135255 warempel, ze zijn nog gewoon te bestellen op Internet, voor het bedrag van 129,00 p/st. Dat is dan dus de nieuwwaarde. De dubbeltjes op zich  (de numismatische waarde) zijn per stuk eigenlijk niks waard, en dan blijft het bij de emotionele waarde. Het is gedragen door mijn oma en mijn moeder. En dan die merklap-letterlap. Een stukje huisvlijt  wat door haarzelf gemaakt is, meestal als proeve van vakbekwaamheid van de borduurkunst. Soms in een meisjesvereniging (jeugdwerk), soms op school, maar ook wel “gewoon” gemaakt omdat het leuk was om te doen. Waarde?  Geen handelswaarde, maar wel die emotionele waarde. Een stukje werk van eigen handen van zo’n 75 jaar geleden. Op internet staan er heel veel voorbeelden van en merkwaardig genoeg zijn die merklappen allemaal zo’n beetje even groot en gemaakt in dezelfde stijl en kleur. Het is de bedoeling om het borduurwerkje  achter glas te zetten in een schilderijlijstje. Nu ben20211013_170946 ik al enige tijd op zoek naar een bijpassende oude lijst, maar dat valt nog niet mee. Maar ach, na al die jaren maakt het ook niet uit want het heeft al die jaren opgevouwen in een lade gelegen.  Het is niet duur, en ook niet bijzonder, en hoogstwaarschijnlijk voegt de lijst niks toe aan de waarde, maar het is weer die emotionele waarde die ertoe doet. En ach, dan is het nog maar de vraag wat onze eigen kinderen dan later gaan doen met die ouwe zooi. Want het begrip emotionele waarde is natuurlijk persoonsgebonden. Van huis uit  weten ze dat ik behept ben met ouwe meuk, maar dat hoeft in deze snelle en vooral digitale tijd bij hen niet zo te zijn. Of misschien juist wel, want wat vandaag de dag allemaal “in the cloud” wordt gezet is onzichtbaar en dus niet tastbaar. Normaal gesproken zeg ik “dat zullen we nog meemaken, of dat zullen we nog wel eens zien”,  maar dat is in dit geval niet van toepassing.

Geef een reactie