Soest se net?

Dit is het mooiste woordgrapje van afgelopen vrijdag. Voor de mensen die geen weet hebben van de Friese taal is deze helemaal niet leuk, maar voor mij wél. Want afgelopen vrijdag kwam ik onverrichter zake terug van een geplande knie operatie in Soest (eigenlijk één dorpje verder, maar Soest “klinkt wat meer”.  Natuurlijk werden er meer inkoppertjes gemaakt:  hebben ze je een pootje gelicht?  Ga je er nu met een gestrekt been in? Je moet gewoon je poot stijf houden, etc. Maar “Soest se net” is toch IMG-20210917-WA0000de mooiste. Als je dit vertaald naar het Nederlands, zou het zo ongeveer zoiets zijn als “Zou je ze nu niet?” En dan is de woordspeling naar Soest ineens verdwenen. Maar goed, het ging dus allemaal niet door. We waren er keurig netjes op tijd, 7,30 uur. Afscheid bij de deur, want er mocht niemand mee naar binnen. En daarna omkleden en klaarmaken voor de operatie. Dus de vormloze XL operatiesokken aan (ik heb XXL), het haarnetje op (alsof ik in de vleesverwerkende industrie zat) en het operatie jasje aan. Normaal draag ik vrij vaak overhemdjes, en dus trok ik dat blauwkleurige operatie aan als een overhemdje met de sluiting aan de voorkant. En dat is dus precies verkeerd, want het was de bedoeling dat ik een ruggenprik  zou krijgen. Maar goed, op het bed, pluggen in de arm etc. Komt de narcotiseur nog even langs voor de laatste controles: hartslag, bloeddruk etc. En even met de stethoscoop het hart beluisteren. Wilt u even diep inademen en weer uitademen?  En nog een keer, en nog een keer. En toen rezen bij mij al wat twijfels. Hoezo, nog een keer en nog een keer?  Inderdaad, foute boel. Er werd door hem een licht ruisje geconstateerd bij het hart. Dus voor de zekerheid nog maar een keer. Uiteindelijk een hartfilmpje. En ja hoor, bevestiging door een apparaat. En omdat het een privékliniek is en geen ziekenhuis wil men geen download (1)risico’s nemen. Op zich terecht want men heeft verder geen specialisten in huis. En daar gaan dan alle hoopvolle verwachtingen in één klap teniet. Want stel, er is écht iets aan de hand. Dan blijf ik voorlopig nog even rond krukken met mijn zwakke knieën. Natuurlijk weet ik ook wel dat het hart belangrijker is,  zeker gezien de hartproblemen “van onze kant”. Die afweging heb ik ook direct gemaakt, en ik heb ook direct aan de narcotiseur verteld dat ik hem verder niks verweet. Ook al was dat wel degelijk het geval. Maar goed, ik kon het thuisfront bellen met de mededeling dat ze mij wel weer konden ophalen. En dat was geen leuk bericht. Ten eerste omdat mijn vrouw en dochter dit ook niet hadden verwacht en daarnaast omdat ze inmiddels alweer op de terugwaren en al weer bij Joure reden. Ritje van ongeveer 140 kilometer terug naar Soest opnieuw maken. Natuurlijk werden wij goed opgevangen en kreeg ik wat boterhammen e.d. Want ik moest immers nuchter de operatiekamer in. Nu komt er dus een vervolg via een cardioloog. Hij mag het vonnis vellen: het heeft weinig te betekenen, want er lopen echt heel veel mensen rond met een ruisje (niet in het hoofd, maar bij het hart) en kan ik met spoed terug geplaatst worden op de operatielijst, of er is meer aan de hand zodat ik voorlopig blijf kwakkelen op mijn flitsende blauwe loopkrukken.  We zullen het deze week meemaken.

Geef een reactie