Nooit weer een hond!

Dat heb ik zo door de jaren heen heel veel mensen horen zeggen na het verlies van hun trouwe viervoeter.  Reden voor deze uitspraak is het feit dat het pijn doet. Héél erg zelfs. En in al die jaren heb ik tegen vrijwel iedereen gezegd “laat het even bezinken, en overweeg dan nog eens om tóch weer een hond te nemen”.  Maar veel mensen zien gewoon op tegen het feit dat ook die hond weer eens naar de hondenhemel gaat.  10 juni 2011 (10)Gisteren hebben wij onze trouwe herdershond in laten slapen. Slechts 12 jaar oud. Veel mensen zullen zeggen dat dit toch nog een acceptabele leeftijd is voor een grote hond, maar zijn voorgangers hebben hogere leeftijden gehaald. Pesko vom Haus Nordblick was zijn officiële naam, maar wij hebben zijn roepnaam direct verandert in Ayco. Een mooi volle reu. Niet dik, maar precies op maat voor zo’n forse hond. Deze hond was best bijzonder voor ons, want het was namelijk de eerste keer dat wij een pup uit een nest hebben gehaald. Eerdere  honden waren eigenlijk altijd al een paar jaar oud, en soms ook al afgericht. Ayco viel in het nest al op: ietsjes dikker dan de rest, en met maar één doel:  eten. En dat is zijn hele hondenleven zo gebleven.  Altijd schrokken, en zijn bak volledig schoonlikken. En dan voor de zekerheid ook nog even op de grond kijken of er niks naast gevallen was! “Onze kliko” . Een puppiecursus  hebben we nooit met hem gedaan, maar wél  een gehoorzaamheidscursus. En dat was een makje met hem, want het zat er bijna aangeboren in. Hij vond het geweldig om te doen, en daarom hebben we er ook maar een vervolgcursus achteraan gedaan. Hij was een werker, en een ongelofelijke snelle hond, net als zijn moeder.  Zijn hele leven langAfbeelding 287 heb ik hem dan ook “mijn trainingsmaat” genoemd. Maar het laatste jaar ging het niet goed met onze Eikie.  Hij kreeg artrose klachten die tot gevolg hadden dat hij een  vergroeide rugwervel kreeg en sterk vermagerde.  Maar het beroerde voor ons was nog wel dat hij speels bleef, helder uit de ogen keek en nog steeds een veelvraat was. Maar ergens ligt een grens, en moet je bij jezelf te rade gaan wat voor meerwaarde het voor de hond heeft om nog verder te leven. Dat was er gewoon niet meer, einde verhaal. De eens zo trotse en stoere Duitse herder was nog slechts “een zak met botten” die nog net in staat was om zelf achter in de auto te klimmen voor zijn laatste ritje richting de veearts. Onze kleinkinderen waren een dag eerder al langs geweest, en onze kinderen hadden gisteren nog even een laatste groet gebracht. Het eerste spuitje om ze in een diepe slaap te brengen werkte al binnen een minuut, en was eigenlijk al voldoende geweest. Maar er hoort een tweede injectie bij, en dan is het verhaal rond. Dood.  Vanwege die belachelijke coronaregels moest dit achter in de kofferbak. Autorijden heeft hij altijd mooi gevonden, maar om nu achter in een auto dood te gaan?  Nee, dat paste niet bij hem. Een nieuwe hond aanschaffen doen we niet, want we hebben er gelukkig nog eentje op het erf lopen. Een langharige Duitse herder. En voor haar is het misschien nog wel het ergste. Zij mist haar vaste maatje met wie ze 10 jaar heeft geleefd. Zij weet niet waar hij nu is. Het blijft dan ook afwachten hoe ze gaat reageren. En als zij straks dood gaat?  Denk ik, hoop ik, dat er weer eentje komt.

Geef een reactie