Anne.

Deze week las ik een artikeltje in de krant over “vernieuwing bij Woudstra’s Bouwmaterialen en Houtbouw BV”. Na 33 jaar hebben Anne en Vera Woudstra het stokje overgedragen aan Jochum Hekstra. Geweldig natuurlijk dat zo’n bedrijf voor het dorp behouden kan worden. Maar wat ik dan wel weer wat vreemd vind, is het feit dat deze overdracht bijna geruisloos is gegaan, want dat past eigenlijk niet zo goed bij Anne. Want ik ken Anne al die hele 33 jaar en in al die jaren hebben wij elkaar geen strobreedte in de weg gelegd. Eerder andersom: elkaar helpen als het nodig was,Anne Woudstra 50 gewoon klant bij elkaar, elkaar waarschuwen voor slechte betalers en naderende faillissementen van klanten, en gewoon de zakelijke gesprekken. Maar vooral ook de zaken over het dorp, het mensdom in al zijn variëteiten, en noem het maar op. Want naast dat zakelijke gedoe waren en zijn er altijd raakvlakken geweest zoals bijvoorbeeld de kinderen die op dezelfde lagere school zaten, het toneel waar onze eega’s  jarenlang deel van uitmaakten en ook de periode dat wij een zit hadden in Dorpsbelang. Een prachtige en vooral zéér drukke periode waarin veel gebeurde en veel tot stand is gebracht. En de inbreng van Anne was altijd heel duidelijk en behoorlijk gefundeerd. En zoiets werkt alleen maar verhelderend. Eigenlijk heb ik altijd best wel bewondering voor hem gehad, want toen hij 33 jaar geleden een deel van het bedrijf van Freerk Reitsma overnam kwam hij letterlijk onder de koeien vandaan en was op het gebied van bouwmaterialen nog net zo groen als het gras waarin hij daarvoor nog rondliep. Maar de praktijk is altijd al de beste leermeester geweest. De grote overstap naar een eigen nieuwe loods liep trouwens nog niet zo gemakkelijk, net als de (ver)bouw van hun woning waar volgens mij nog een bouwstop op heeft gezeten. Maar goed,  zo gaat dat soms. Maar dan ineens een overdracht van het bedrijf. Niet helemaal ineens, want wij Anne Woudstra gestopt 2020hadden er onderling wel eens over gesproken. Maar ik had nooit verwacht dat dit zo stilletjes zou gaan, want meestal is het bij Anne toch wat uitbundiger. Net zoals veel zaken die niets met het zakelijke deel te maken hebben, zoals bijvoorbeeld zijn bijna dwangmatige drang om zo nu en dan in zijn sporadische vrije tijd eens uit de band te springen.  En dan vooral gemotoriseerd. Het typeert hem. Druk, druk, druk. Altijd bezig, verwilderde bos haren, twee of drie dingen tegelijk afhandelend, tussen 12 en 1 nog snel even een ritje met de vrachtauto doen, net iets te laat komen op vergaderingen (want ik moest nog even wat doen) en natuurlijk zijn betrokkenheid bij de kerk. Het lijkt bijna een ode, maar dit is zoals ik hem ken en hem heb meegemaakt. En natuurlijk zijn er altijd mensen die dit zo niet zien of andere ervaringen hebben, maar zo is dat nu eenmaal als je met veel mensen te maken hebt. Dat is mijn geval al precies zo. Je kunt het niet iedereen naar de zin doen, en bovendien is er altijd die zeer moeilijke factor: het gunnen. Want als een ander jouw niets gunt, kun je het nooit goed doen. Gelukkig is dat in ons geval absoluut nooit aan de orde geweest. Wellicht dat er nu tijd komt voor al die biertjes die we nog van elkaar tegoed hebben. Want dat was vaak de laatste opmerking als we weer eens iets hadden verrekend: “Krijg ik nog een biertje van jouw”. Het is er in al die jaren nooit van gekomen, en eigenlijk doet dat er ook niet toe.

Geef een reactie