Opgestapt.

Gedurende het jaar kom ik toch op een behoorlijk aantal vergaderingen, lezingen en bijeenkomsten, en het gebeurt sporadisch dat ik voortijdig de zaal verlaat. Maar gisteravond was dat wél het geval. Het was een vergadering die uitgeschreven was door de Gemeente Dantumadiel, en had zo’n beetje als thema de vraag hoe Dantumadiel er in 2030 er uit zou zien. Zelf was ik daar uit hoofde van het DOM project Broeksterwâld, maar toen ik de zaal binnenkwam zag ik vooral raadsleden, wethouders en ambtelijk personeel. Minimaal de helft van de aanwezigen! Na wat introductie kregen we een filmpje van de Rijksoverheid te zien over de nieuwe Omgevingswet Gemeenten die in 2021 in zal gaan. Een kort filmpje wat op Google terug te vinden is. Daarna kwam de “hoofdact”: Martijn Aslander. Hij had zo’n beetje 45 minuten spreektijd, en dat vond ik ruimschoots genoeg, want ik heb het niet zo op die zelfingenomen martijn aslanderpositiviteitsgoeroe’s. Want dat straalde hij vooral uit: zelfverzekerdheid en positiviteit. Maar zijn zinnen begonnen net iets te vaak met IK, en dan haak ik eigenlijk direct al af. Zijn relaas zou bedoelt zijn om ons de ogen te open omtrent de nabije toekomst. De grote veranderingen die ons te wachten staan, de macht van bedrijven als Google en Apple, en de snelheid van de technologie. Maar het was veel te gelikt. Het was al vrij snel duidelijk dat hij dit verhaaltje vrijwel op de automatische piloot opdreunde, en vooral veel Engelse woorden gebruikte. En dan denk ik al snel: kijk eens hoe goed ik ben, en hoe dom jullie zijn. Het woordje krimp viel slechts eenmaal, maar daar had en deed hij verder niks mee. Na ongeveer een kwartiertje had ik echt de indruk dat er na deze avond toch echt wel een paar zelfmoordgevallen zouden komen, waaronder ikzelf. Maar gelukkig duurde het betoog niet al te lang, en was er de mogelijkheid om vragen te stellen. En dat moet je natuurlijk nooit doen bij dit soort types, want die hebben ze al tientallen malen eerder gehoord. De antwoorden kwamen net zo snel als zijn hele verhaal. Na de pauze was er ineens “huiswerk” voor de aanwezigen in de vorm van een drietal vragen. N.a.v. de antwoorden moest een aantal stellingen besproken worden in kleine groepjes. En toen werd het ons teveel. We zijn opgestapt. Misschien ondankbaar richting organisatie, maar toch. En eerlijk gezegd zag ik het nut niet voor de 3 DOM dorpen, maar ook de samenhang van de avond niet. Het zou net zo goed als een avondje kunnen worden gegeven voor de eigen organisatie, want dat was immers toch al de meerderheid. Aslander heeft mij de ogen echt niet verder geopend, eerder bijna definitief gesloten! We hebben zonder meer te maken met steeds veranderende wetten, technologie, en regionaal ook nog eens met krimp en financiële problemen. Als DOM Broeksterwâld 101_4113zien wij toegezegde geldbedragen verdampen, moeten plannen mogelijk opgedeeld worden en opnieuw besproken worden. Er moeten prioriteiten gesteld en maatregelen genomen worden die pijn (gaan) doen. En ik begrijp dat echt allemaal wel, maar ik heb geen Martijn Aslander nodig die als een soort Tsjakka figuur voor de zaal gaat staan en mij voorbeelden voorlegt die hij samengesmeed heeft tot een soort van verhaal. Misschien ben ik veel te nuchter voor zoiets, maar in een periode van grote tekorten vind ik zoiets zeer bedenkelijk. Ik denk dat het beter was geweest om hem eens langs te laten komen op een personeelsfeestje van de Gemeente Dantumadiel. Mooi in de hal van het gemeentehuis en geen extra kosten. De koffie was goed, de cake was goed, mijn gesprekjes met een aantal mensen waren goed, maar de terugrit was nog beter. Gelukkig waren er genoeg mensen die wél konden lachen om zijn Haagse humor, maar ik ben toch meer van de Friese realiteit.

Geef een reactie